Thuiskomen na een jaar reizen, een jaar leven op een ander continent, is een bijzonder moment. Maar terugkomen is ook verwarrend, overweldigend en vermoeiend. De kleuren van Afrika, de levendigheid, het levenstempo en de vrijheid, we missen het elke dag, maar langzaam komen we weer in het oude ritme. We worden weer meegezogen in het tempo van Nederland, waar Afrika zo ver weg voelt.

Wanhopig proberen we ons nog vast te klampen aan de laatste restjes Afrika in ons lijf. Maar de afdruk van slippers op onze voeten vervaagt en de geuren van Afrika verdwijnen uit onze neus. Terug in het gareel, terug naar de hele dag binnen zitten en terug naar op tijd komen.

Dag, Kaapstad

Eerst nog even terug naar Kaapstad. Na het online zetten van het vorige reisverslag hebben we nog een paar dagen in deze wereldstad, die toch een beetje ons thuis in Afrika is geworden. De laatste middag beklimmen we nog één keer een stuk van de Tafelberg en kijken voor het laatst uit over de stad. Een jaar reizen, het zit erop en dat besef komt even heel hard binnen als we de baai onder ons zien glinsteren in de zon. Die avond gaan we nog één keer chic uit eten, in een van de vele fijne restaurantjes die Kaapstad te bieden heeft.

De volgende dag is het zover. We gooien onze volgepropte duffels in de kofferbak van de Uber die ons naar het vliegveld brengt. Een deel van de spullen is natuurlijk achtergebleven in de Land Cruiser, maar toch is het bijzonder om te beseffen dat we een jaar lang niet veel meer nodig hebben gehad dan de inhoud van deze tassen.

Uitzichten over Kaapstad en de baai

Hallo, Amsterdam

Na een nacht zonder slaap (hoe doen mensen dat toch, slapen in een vliegtuig?) en een overstap in Istanbul landen we op Schiphol. We zijn nu écht weer in Nederland. Het is voorbij, we zijn terug. Toch wel een emotioneel momentje. Gelukkig zijn we op Schiphol weer even terug in Afrika: lange rijen bij de douane en chaos bij de bagageafhandeling…

We worden opgewacht door lieve vrienden en familie, die we na lange tijd weer kunnen omhelzen. We worden meteen doorgereden naar een restaurant in Nieuw Vennep, waar we in een fris Nederlands voorjaarszonnetje een heerlijke en gezellige welkomstlunch krijgen. Een warmer welkom hadden we ons niet kunnen wensen.

Oude Beemsterkaas

De eerste nacht in Nederland slapen we in de B&B-in-aanbouw van mijn ouders, waar we heerlijk verwend worden. De volgende dag is het meteen druk: onze Alfa Romeo uit de stalling halen, naar de garage brengen voor een apk-keuring, daarna door naar Hoorn voor de sleuteloverdracht van onze tijdelijke woning en vervolgens weer heen en weer naar Alkmaar om de auto weer op te pikken en de fietsen op te halen. Aan het eind van de dag ploffen we neer bij de lokale Italiaan in Hoorn. Onze eerste dag in Nederland zit erop…

De volgende dag gaan we weer naar Alkmaar, terug naar ons stadje. We hebben zijn pleintjes, grachten, barretjes en eeuwenoude scheve huisjes gemist. We lopen onze favoriete adresjes af voor vers gebrande nootjes, een stukje oude Beemster (oh, eindelijk!), een schepijsje, een koffietje en een paar flesjes wijn. Terug zijn in Nederland heeft zo zijn voordelen.

Je hond verzekeren?

Veel dingen zijn vreemd na een jaar Afrika. Het feit dat we weer water uit de kraan kunnen drinken, wat een luxe. Supermarkten met zoveel keus dat je het gewoon niet meer weet. En die kou! De winterjas die een jaar lang onderin de Land Cruiser heeft gelegen komt eindelijk van pas. En we moeten weer wennen aan de haast, de doelgerichtheid, het tempo waarop we in Nederland voortbewegen. In elk land in Afrika waar we zijn geweest is de eerste vraag altijd en overal: “How are you?” Ook al is het een oppervlakkig gesprekje, het werkt op de een of andere manier prettig vertragend. Even aandacht voor de persoon die je voor je hebt, even de doelgerichtheid afremmen waarmee je op iemand af komt stappen. In Nederland hebben we daar geen tijd voor. Hier zeggen we altijd meteen wat we nodig hebben.

Als we in Alkmaar langs een verzekeringskantoor lopen en een klapbord voor de deur zien staan met de tekst: “Nieuw, nu ook uw hond goed verzekerd”, dan voelen we ons even verloren. We zijn echt terug in Nederland en Afrika is heel, heel ver weg.

Back to business

En dan komt het moment waarop het gewone leven écht weer begint. Back to work. Ook op kantoor krijgen we allebei een warm onthaal van onze collega’s, die we ruim een jaar niet hebben gezien. Na een paar dagen wennen aan het kantoorleven voelt alles alweer bijna als normaal. Maar als ik op een druilerige dinsdagochtend op weg naar kantoor door de Baarsjes loop, dan vraag ik me toch heel even af wanneer het eerste vliegtuig naar Kaapstad vertrekt.

Tussendoor gaan we op bezoek bij Ton en Hanneke, de kopers van onze Land Cruiser. Ook dat is weer een moment van afscheid nemen, want na een gezellige avond waarin we talloze reisverhalen uitwisselen is de Land Cruiser officieel niet meer van ons. Ons reismaatje, de auto waar we zoveel mee hebben beleefd en waar ik maandenlang aan heb gewerkt om hem klaar te maken voor de reis, is omgezet in een cijfer op een bankrekening. Met een dubbel gevoel rijden we weer naar huis.

En nu?

Veel mensen vragen ons of we alweer reisplannen hebben. Waar we in de zomer naartoe op vakantie gaan. De vraag is meer: kunnen we ooit nog op vakantie zoals we dat zo vaak hebben gedaan? Vliegen naar een ver land en in drie weken tijd zoveel mogelijk zien. Willen we dat nog, nu we weten hoe het is om te reizen met het idee dat je alle tijd van de wereld hebt? Voorlopig gaan we eerst maar even aarden in Nederland, terwijl we ondertussen proberen om nog een klein stukje Afrika vast te houden.

En daarmee is dit dus ook zo’n beetje het laatste verslag van onze reis. Bedankt dat je ons hebt gevolgd! Binnenkort volgt er nog een overzicht van de beste/mooiste/leukste/slechtste/spannendste ervaringen van ons jaar reizen door Afrika.